Ongemak

Met mijn studenten van Hogeschool Leiden deed ik afgelopen schooljaar veel oefeningen uit de evidence-based methode ACT tijdens de lessen Studieloopbaanbegeleiding. In een andere blog schreef ik daar al meer over.

Eén van die oefeningen genaamd ‘Mag het ook moeilijk gaan’ ging over iets ongemakkelijks doen (zie plaatje hieronder).

Een student schreef later in de anonieme evaluatie het volgende hierover: “De opdracht om iets te doen wat je oncomfortabel vindt, werkte bij mij heel goed. Omdat het een experiment was, maakte de uitkomst niet uit. Ik had veel lol in het doen van dingen die ik normaal super eng of te spontaan vind.”

Sinds ik niet meer bij deze hogeschool werk, oefen ik ook in het omgaan met ongemak (zie ook blog Afkicken van werk). Voor het eerst in lange tijd heb ik namelijk niet zoveel om handen. Geen zorgen hoor, ik hou mezelf wel bezig met het ontwikkelen van een liedbundel, maar dat voelt meer als een leuke dagbesteding dan als werk. Toen afgelopen week mijn mbo-studenten die ik muziekles geef ook nog op werkweek waren en ik niet mee hoefde, besloot ik iets te doen wat ik nog nooit eerder deed: zonder plan alleen op pad gaan. Eén dag of twee of drie… gewoon hoe het uit zou komen. Mijn partner regelde het thuis met de kinderen.

Ik pakte een klein tasje en ging op weg naar een trein. Ik voelde gelijk de impuls om op de NS-app te kijken naar de treintijden, maar bedacht me dat dat niet nodig is als je toch geen plan hebt. Op het station bekeek ik dus maar eerst uitgebreid de boeken in het boekenhuisje en aangezien ik een boek was vergeten nam ik De essentie van geluk mee. De eerste trein die aankwam in Bussum was de trein naar Amsterdam. Tijdens deze reis besloot ik naar de kust te gaan. Ik bleef er uiteindelijk twee nachten en terugkijkend voelt het als een grote oefening in mindfulness om zo alleen te ‘zijn’.

Er kwamen allerlei emoties voorbij. Schuldgevoel dat ik mijn partner en kinderen achterliet, omdat ik niet iets ‘nuttigers’ aan het doen was. Ongemak omdat het in het begin totaal niet lukte om te genieten van de natuur omdat mijn hoofd alle kanten op ging. En ongemak omdat ik zo op mezelf aangewezen niet goed voelde waar ik zelf behoefte aan had. Er was ook ruimte om te reflecteren op mijn werk in het afgelopen schooljaar (zoals ik al schreef in een vorige blog werd mijn contract niet verlengd door een verschil van inzicht over de omvang van mijn aanstelling). Via een oud-collega hoor ik dat mijn opvolger een aanwinst is. De stem van mijn ego* wil dat natuurlijk niet horen, het hele proces tot mijn vertrek is een oefening geweest in loskomen van mijn ego en ik besefte aan zee ook weer sterk dat ik nog een weg te gaan heb.

Maar het lukte steeds beter om in het hier en nu te zijn. Ik maakte foto’s, schreef liedjes op de fiets, zong hard mee met de radio in het vakantiehuisje en trakteerde mezelf op taart.

En wachtend op de trein terug naar huis besefte ik dat ik eigenlijk dankbaar mag zijn dat mijn werkgever het afgelopen schooljaar niet met mij mee wilde denken in mijn wensen. Nooit had ik zelf deze ambitieuze baan de rug toegekeerd zonder dit laatste zetje. Terwijl het wel steeds duidelijker werd dat onze waarden niet overeenkwamen. Wat een mooi inzicht!

Dus ik kan het iedereen aanraden om – als je de mogelijkheid hebt – dwars door het ongemak heen op een willekeurige woensdagmiddag de trein te nemen om te zien waar de reis je brengt. Wellicht zomaar wat dichter bij jezelf!

-Lisa

*Ego is alles waarmee je je identificeert: het verhaal dat je over jezelf vertelt, het zelfbeeld waaraan je vasthoudt (positief of negatief), en alles waar je dat zelfbeeld mee stut. Naam, beroep, gender, nationaliteit, voetbalclub, jeugdtrauma’s, opinies, herinneringen, voorkeuren, terugkerende gedachten – alles. (uit: Dump je ego, red de wereld: de eenvoudige mystiek van Eckhart Tolle)